Orgaandonatie: kies voor zelfbeschikking!

Het wetsvoorstel van de D66 wil het huidige donorregistratie systeem op de schop gooien. Jaarlijks staan er zo’n 1100 mensen op een wachtrij voor een donororgaan, en overlijden er zo’n 150 mensen als gevolg van het gebrek aan organen. Door het huidige systeem 180 graden om te keren – door alle Nederlanders automatisch donor te laten zijn wanneer ze niet actief aangeven niet als donor geregistreerd te willen staan – zou dit tekort, aldus de D66, kunnen worden opgelost.

Een lastig ethisch dilemma, zo blijkt ook uit de intensiteit van het debat in de Kamer en de reacties vanuit de samenleving. Maar weinigen zullen het doel van dit wetsvoorstel – het tekort aan donoren verminderen – niet onderstrepen. Ook Tweede Kamerlid Norbert Klein onderschrijft dit belang. Het wachten op een geschikt donororgaan is immers een lijdensweg die men geen enkele burger toewenst. Echter, in hoeverre het doel in dit geval de middelen heiligt is een onderwerp waarover de meningen hevig verschillen.

Nog voordat de tweede termijn van het plenaire debat is begonnen heeft ook het CDA de stekker al uit het wetsvoorstel getrokken. De Tweede Kamerfractie van de Christendemocraten heeft al aangekondigd het wetsvoorstel niet te zullen steunen waardoor dit plan voor een nieuwe donorregistratiesysteem geen meerderheid zal behalen in de Kamer. Ook Norbert Klein behoort tot de groep van parlementsleden die enkele sterke bedenkingen hebben tegen het wetsvoorstel. Het zelfbeschikkingsideaal mag nooit zo klakkeloos aan de kant worden geschoven als dit wetsvoorstel voorstaat, aldus Klein. Donor worden zou altijd een actieve persoonlijke keuze moeten zijn; het zou nooit het gevolg mogen zijn van niet handelen. Een lichaam is na iemands dood nog altijd het meeste het eigendom van diegene die er tot voor kort in leefde. Ook na de dood zou deze persoon als eerste – als enige – mogen besluiten of er organen voor donatie aan onttrokken mogen worden.  Natuurlijk is diegene na zijn dood hiertoe niet meer in staat maar dat geeft een ander – bijvoorbeeld de overheid – vervolgens niet automatisch het recht het lichaam aan te tasten. Men mag een levend iemand niet dwingen een nier af te staan, waarom dan wel iemands lichaam leegroven nadat die persoon is overleden? Waarom is de integriteit van het lichaam – van iemands lichaam – dan ineens ondergeschikt aan solidariteit?

Vrijzinnige Politiek streeft naar verantwoordelijkheid en onderlinge solidariteit maar dan wel díe variant die door mensen zelf actief ondernomen wordt in plaats van dat deze wordt afgedwongen. In dit kader pleit Norbert Klein dan ook voor een *frappez toujour* element: Nederlanders zouden vanaf hun achttiende jaar voortdurend en periodiek erop gewezen moeten worden dat zij zich als donor kunnen laten registreren. Het zou een telkens terugkerend onderwerp moeten worden in de interactie tussen burger en overheid, evenals wellicht een onderdeel in het lessenpakket binnen het onderwijs. Donor worden is belangrijk, donor worden is noodzakelijk. Inderdaad, idealiter zou iedere Nederlander donor moeten zijn. Echter, tegelijkertijd moet het altijd een eigen vrije keuze blijven. Zelf actief registreren in plaats van passief op een lijst geplaatst te worden is volgens Norbert Klein het enige en juiste devies.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailby feather